Faces of the Lockdown

  Hoe de lockdown van het voorbije jaar mij geïnspireerd heeft… De voorbije maanden liep het allemaal iets anders dan we ooit zouden gedacht hebben. We oefenden in loslaten, in accepteren en probeerden opmerkzaam te zijn voor de kleine dingen rondom ons. Zo ontdekte ik dat het leven wat langzamer leven best fijn kon zijn. Ik nam de tijd om te observeren, te kijken en te “zien”. Hier in de stad, deze wijk, waren het vooral mensen die mijn aandacht trokken. Niet of ze nu dik of dun waren, jong of oud, groot of klein. Huidskleur of ras, rijk of arm, dat maakte me allemaal niet uit. Vooral het gezicht met een uitdrukking van hun gevoelens inspireerde me. De ogen en de mond vertelde me zonder woorden een verhaal en dat boeide me ontzettend. De verschillende portretten ( ondertussen meer dan 40 stuks) zijn een soort visueel dagboek van menselijke gevoelens geworden. De gelaatsuitdrukkingen werden niet op een klassieke manier met potlood op papier geschetst. Neen ze werden als het ware ma...